25. stycznia 2003 r.

Obóz drugi zniszczony przez wiatr


Metr od przepaści

Ostatnia doba była dramatyczna zarówno dla tych, którzy walczyli na stokach K2, jak i dla tych, którzy w bazie byli bezsilnymi świadkami wydarzeń. Prowizoryczny obóz II został zniszczony przez huraganowy wiatr.

Alpiniści z trudem wydostali się z lodowego piekła. Dariusz Załuski i Maciej Pawlikowski dotarli do obozu II (6600 m) dopiero za drugim razem. Z pierwszej próby wycofali się z powodu pogarszającej się pogody. Zawrócili do obozu I (5950 m). Następnego dnia doszli do namiotu obozu II, prowizorycznie rozstawionego na grani, na kopcu zlodzonych kamieni. Mieli ustawić drugi namiot na platformie mozolnie wykutej w lodzie przez poprzedników - Piotra Morawskiego i Marcina Kaczkana.

"Wieczór był nawet sympatyczny jak na taki obóz - opowiada Załuski. - Żeby odpocząć wziąłem proszek nasenny. Było mi tak ciepło, że kładąc się do śpiwora nawet zdjąłem kombinezon puchowy. Obudziłem się po północy. Wiał coraz większy wiatr. Maciek siedział już gotowy w kombinezonie. Po chwili obaj mieliśmy na sobie buty i uprząż, gotowi do ucieczki, która była jednak na razie niemożliwa. Porwałoby nas, gdybyśmy wyszli. Przywiązaliśmy się linami do podłoża. Spodziewaliśmy się, że jeśli wiatr porwie namiot, to chociaż wstaniemy przypięci do grani. Wielkich szans w nocy, co prawda, nam by to nie dawało, w mrozie, bez osłony. Zapieraliśmy się nogami próbując plecami utrzymać namiot. W pewnym momencie oderwały się z zewnątrz dwa maszty od namiotu i poleciały w dal. Metr od nas była przepaść. Tak przetrwaliśmy do świtu. Kiedy rozjaśniło się, zaczęliśmy ewakuację. Gdyby nie było lin poręczowych odfrunęlibyśmy. Zejście było trudne. Najbardziej bałem się na polu lodowym nad obozem I, bo schodziliśmy pod obstrzałem lawin złożonych z grudek lodu i kamieni, które uderzały z ogromną siłą. Maciek dostał w głowę. Aż go zamroczyło. Ma na szczęście tylko wielkiego guza. Zimowe K2 pokazało pazury".

Po godzinie pierwszej w nocy, śpiących w bazie obudził potężny łomot. Gdzieś oderwały się wiszące masy lodu i z hukiem pędziły w dół. Dźwięk narastał, ale mgła, przez którą prześwitywało światło księżyca, nie pozwalała zorientować się, skąd nadchodziło zagrożenie. Lodowiec K2, na którym stoi baza, dostał wibracji. Drgania były wyraźnie odczuwalne. Nie można było nic zrobić, poza czekaniem. Po jakimś czasie wszystko się uspokoiło. Darek Załuski, który nie słyszał lawiny, ponieważ huk wiatru i łomot namiotu zagłuszał wszystkie inne dźwięki, powiedział po powrocie do bazy, że zauważył z góry, iż mała dolinka wpadająca do Doliny Lodowca K2 jest cała wypełniona świeżo spadłymi bryłami lodu. O ósmej rano Załuski i Pawlikowski połączyli się z bazy informując, że schodzą. "Zabezpieczyliśmy resztki namiotu, przywalając go kamieniami wraz z całym ekwipunkiem w środku" - mówił Pawlikowski.

Obserwowaliśmy ich odwrót, siedząc przy lunecie w podmuchach zamieci śnieżnej. W południe Pawlikowski zameldował: "Mam pewne kłopoty. Koło szóstej rano częściowo oślepłem od wiatru, który bił prosto w oczy. Widzę na 30 - 40 procent. Reszta, to mgła". Alpiniści doszli do bazy koło godz. 15.00. Pawlikowski, którym zajął się lekarz, czuje się dobrze. Lepiej też widzi. To bardzo doświadczony i twardy alpinista.


z bazy pod K2
Monika Rogozińska - Rzeczpospolita