12. lutego 2003 r.

Walka będzie trwała do końca


Witam!

Zaniepokojony mocno wieściami z kraju, jakoby wyprawa się rozpadała, a morale Membersów legło w gruzach donoszę co następuje:

Nieprawdą jest jakoby:

- duch upadł w Membersach
- nie ma komu chodzić w góry
- nic się nie dzieje i wszyscy siedzą w bazie
- pogoda jest wyłącznie zła
- jedzenie jest paskudne
- wszyscy są chorzy
- Lider umiera z powodu nogi
- wszyscy chcą wracać do domu
- spalił się namiot kuchenny
- wybuchła bańka z benzyną
- szczeliny na lodowcu mają po 50 metrów szerokości
- lawiny zasypują bazę
- jednego Membersa poraził prąd
- wybuchł bunt wśród tragarzy
- wielbłądy cierpią na niestrawność
- rzeki w dolinach wylały
- odwiedził nas Osama Bin Laden
- itd.

Prawdą jest że:

- wszyscy odczuwają trudy dwumiesięcznego pobytu w temperaturze
minus 20-30 st. na lodowej pustyni
- niektórzy mają odmrożenia
- nie wszyscy są zupełnie zdrowi
- wszyscy chcą chodzić w góry
- pogoda jest zmienna, ale w zasadzie akcja trwa nieprzerwanie
- noga Lidera ma się co raz lepiej
- nikt nie myśli o wcześniejszym powrocie
- duch jest bojowy
- jedzenie choć monotonne jest zjadliwe, a czasem świetne
- nie ma piwa
- ale jest spirytus - do celów medycznych
- w obozie pierwszym na kolację podają wędzonego łososia
- w obozie drugim białą kiełbasę w żurku
- w obozie trzecim je się mało bo wysokość - 7200 m - daje się we znaki
- w bazie praca wre, bo zawsze jest coś do zrobienia
- prasa szuka sensacji
- szanse na zdobycie K2 są ciągle duże.